W grudniu Zarząd Polskiego Radia postanowił przyznać Tadeuszowi Strugale diamentową batutę ma­jąc na względzie wybitne zasługi laureata dla polskiej i światowej kultury muzycznej oraz uznanie dla jego działalności dyry­genckiej o szczególnym znaczeniu dla polskiego życia muzycznego. Maestro zrewanżował się poprowadzeniem pod­czas gali dwóch znakomitych utworów: IV Symfonii Beethovena i Koncertu skrzyp­cowego Brahmsa. Czy można wyobrazić sobie repertuar bardziej adekwatny do nagrody? Czy można marzyć o lepszym wprowadzeniu w muzykę polską dla Alek­sandry Kuls, młodej skrzypaczki?

W rankingu krajów przyjaznych biznesowi Polska znajduje się w szóstej dziesiątce. Wyprzedzają nas m.in. Rwanda i Wyspy Zielonego Przylądka. A my się wciąż dziwimy, że są takie patologie w kulturze?

Donosiliśmy już o dymisji pana Stanisława Leszczyńskiego ze stanowiska w NIFC. Ta wstrząsa­jąca wiadomość pobudziła środowisko do natychmiastowej reakcji. W internecie pojawiła się lista osób, które przeciwko de­cyzji pana Leszczyńskiego protestowały. Podobno sama Marta Argerich się na tę listę wpisała, co nie dziwi, ze względu na koncerty, jakie jej zapewnia współpraca z wyżej wymienionym. W tym samym czasie podano do wiadomości, że los Chóru Polskiego Radia w Krakowie jest zagrożony. Tym razem reakcja środowiska była co najmniej anemiczna. Nie dziwi to. Wspomniany Chór tego środowiska nie rozpieszczał etatami, zleceniami, zamó­wieniami etc. A że wartość tej szacownej instytucji dla kultury polskiej jest dużo większa...

Od dłuższego już czasu władza nie potrafi sobie poradzić z pro­blemem abonamentu RTV. Jest to niemalże kwadratura koła. Ale cóż się dziwić, skoro władza ta wysyła do obywateli sprzeczne sygnały, w swoim przekazie podaje treści wzajemnie się wykluczające i zakłada, że nikt nad tym się nie zastanawia. Problem z płatnością abonamentu istnieje od momentu, gdy Polska stała się wolnym krajem. Najpierw sposób jego opłaty był anachroniczny i zbiurokratyzowany tak, że nawet osoby mające dobre chęci rezygnowały z płace­nia tej daniny. Następnie, kilka lat temu, premier poprzedniej kadencji nawoływał do niepłacenia abonamentu. Obecnie, choć premierem jest wciąż ta sama oso­ba, władze próbują zachęcić obywateli do płacenia abonamentu przy pomocy nieudolnych reklam.

Ktoś wpadł na pomysł, by do Polaków Francuzka, albo Niemiec, mówili jak to oni są zdyscyplinowani, i że Polacy są „numerem 1” w Europie (w niepłaceniu abonamentu), i że powinni poprawić swoją pozycję. Nie trzeba zbyt wiele inte­lektu, by wiedzieć, że zajmując pierwszą pozycję trudno ją poprawić. Poza tym, ci sami cudzoziemcy nie naśmiewają się z Polaków, że nie dorównują im np. w sys­temie ochrony zdrowia. 67 lat od czasów II wojny światowej tylko chyba w Polsce ustawiają się kolejki do aptek. Może więc zanim przekonamy obywateli do płacenia abonamentu, władza powinna się zabrać najpierw za ostateczne rozwiązanie istot­nych problemów nieznanych w Niemczech czy Francji?

W tym samym czasie, gdy reklamy namawiają do płacenia abonamentu – ciekawe kto i ile na tych reklamach zarobił – reklamuje się również naziemną telewi­zję cyfrową, już działającą, i która zastąpi przekaz analogowy w przyszłym roku. Otóż, zgodnie z reklamą, telewizja ta jest darmowa. Można więc sądzić, że każdy, kto odbiera już teraz telewizję cyfrową, abonamentu płacić nie musi.

Osoby związane mniej lub bardziej z „Radiokomitetem” twierdzą, że abonament jest przeznaczony tylko na działalność misyjną. Jednocześnie artyści, w szcze­gólności filmowcy, namawiają do płacenia tej daniny, dzięki czemu będą mogli reali­zować swoje filmy. A pani dyrektor Joan­na Wnuk-Nazarowa, szefowa NOSPR, nawołuje na antenie Dwójki, byśmy pła­cili abonament, gdyż dzięki temu będzie można nagrywać i wydawać więcej płyt z jej orkiestrą. Czy więc te dodatkowe dzia­łalności są opłacane z abonamentu, czy też nie? Kto tu kogo wprowadza w błąd?

Cała ta akcja pokazuje tylko jedno – władza jest całkowicie nieudolna. Polska bez problemu poradziła sobie ze ściąga­niem wszelkich podatków wprowadzonych w dużej mierze już w wolnej Polsce, a nie potrafi ściągnąć abonamentu! Toż to praw­dziwa kompromitacja dla rządzących, bez względu na ich przynależność polityczną, którzy zamiast próbować ośmieszyć oby­wateli głupimi reklamami, powinni siedzieć cicho aż do momentu, gdy rozwiążą ten problem.

Pisaliśmy ostatnio o tym, jak to wy­ciekają nasze podatki za granicę, i że w tym procederze bierze udział instytucja finansowana przez MKiDN oraz MSZ – Instytut Adama Mickiewicza. Chodziło o płyty z muzyką Mieczysława Weinberga zrealizowane w Austrii (wciąż niedostępne w Polsce). To nie jedyny taki przypadek. Istniejąca od kilkudziesięciu lat brytyjska firma Chandos znalazła się również wśród beneficjentów naszych po­datków za pośrednictwem IAM-y (na dota­cje). Wydali już trzy woluminy dzieł Witolda Lutosławskiego. Sam pomysł świetny, tyle tylko, że nasze uczestnictwo w tym projekcie sprowadza się do finansowania cudzoziemców. Żaden artysta z Polski nie bierze w tym udziału. Poza tym muzyka Witolda Lutosławskiego jest bez przerwy sponsorowana przez państwo. Sądząc po tym, ile płyt z jego muzyką ukazało się w ostatnich czasach, można przypuszczać, że melomani nie marzą o niczym innym. Równolegle z płytami Chandosu w Polsce realizowane są nagrania dzieł Lutosław­skiego we Wrocławiu, również za nasze podatki. Jakiś czas temu finansowaliśmy wydanie jego dzieł w firmie Naxos, a także w kilku polskich wydawnictwach. Przyszły rok będzie poświęcony Lutosławskiemu i będzie kolejną okazją do zwiększenia nakładów finansowych na jego promocję. Ile jeszcze razy mamy finansować jego „dzieła wszystkie”, które następnie sprze­dają się w kilkudziesięciu egzemplarzach, skoro dziesiątki polskich kompozytorów nie doczekało się jeszcze ani jednego nagrania?

Wspomniany IAM podsumował niedawno swoje osiągnięcia za 2011 r. Ani płyty Weinberga, ani płyty Lutosławskiego nie zostały w tym podsumowaniu wymienione.