|
|
• Muzyka polska jest
w centrum naszego zainteresowania
•
|
| |
| NUTY /
SCORES |
|
|
|
Władysław Żeleński - 2 Mazurki - Muzyka21 nr 02/2004 (43)
Władysław Żeleński należy do grona wybitnych polskich kompozytorów drugiej połowy XIX i pierwszej połowy XX wieku, którego dzieła stanowią przykład muzyki pełnej swoistego uroku i indywidualności. Szczególnie warta zainteresowania, oprócz muzyki symfonicznej i kameralnej, jest jego muzyka fortepianowa. Na wydanej tu partyturze mamy Dwa Mazurki op. 31.
Charakterystycznym elementem twórczości Żeleńskiego, jak i jemu współczesnych kompozytorów jest inspiracja ludowością. Utwory te miały budzić wśród Polaków patriotyczne uczucia i poczucie narodowej tożsamości, bowiem nasz kraj znajdował się wtedy pod zaborami i, jako samodzielne państwo, był wymazany z mapy Europy.
Dwa Mazurki op. 31 Władysława Żeleńskiego są przykładem właśnie takiej muzycznej inspiracji, ujętej w oryginalną formę dwóch miniatur fortepianowych, z których druga, w materiale tematycznym, jest swoistym crescendo pierwszej.
Pierwszy Mazurek, w tonacji cis-moll, jest sentymentalny w charakterze, z trochę żywszą częścią środkową i pozostawia po sobie nieco mroczne wrażenie.
Drugi Mazurek, w tonacji A-dur, jest dłuższy i bardziej rozbudowany. Jego początkowe takty wykorzystują rysunek melodyczny pierwszego mazurka. Sprawia to wrażenie, że oba utwory są zaplanowane jako całość. Część środkowa - sotto voce i rubato - jest delikatna i tajemnicza, po czym powraca jej witalny i heroiczny temat początkowy.
Dwa Mazurki op. 31 Władysława Żeleńskiego stanowią dla pianisty ciekawą przygodę estetyczną i wyzwanie artystyczne. Warto się nimi zainteresować, by poszerzyć swoje horyzonty repertuarowe o dzieła zapomniane, lecz o dużych walorach muzycznych i technicznych. Gorąco polecam te utwory, szczególnie młodym, odważnym pianistom.
Władysław Żeleński is considered one of the most outstanding Polish composers of the second half of XIXth century and the first half of XXth century. His music is fascinating and original. Apart from symphonic works, his piano music is especially worth being mentioned here. The published score includes Two Mazurkas (Dwa Mazurki) op. 31.
Inspirations drawn from folklore (the example of which are Two Mazurkas) are characteristic element of works by many of Żeleński's contemporaries. The compositions were to evoke patriotic emotions and the feeling of national identity among the Poles (at that time Poland was annexed by aggressors, who erased it from the then map of Europe).
Two Mazurkas op. 31 by Władysław Żeleński are an example of such musical inspiration, within original frames of two piano miniatures, the second of which, in its theme, becomes a crescendo of the first one. The first Mazurka in C-Sharp minor is sentimental, with a little longer middle part and leaves a darker impression. The second work, Mazurka in A Major, is longer and more extended. Its initial bars use the melody of the first mazurka. This creates a positive impression of the two compositions being planned as a whole. The middle part - sotto voce and rubato - is more subtle, after which its vital and heroic initial theme returns.
Two Mazurkas op. 31 by Władysław Żeleński are an interesting aesthetic experience as well as artistic challenge for a pianist. Listening to the two works extends the listener's horizons with forgotten but musically and technically valuable material. I recommend the above compositions with all my heart, especially to young and daring pianists.
prof. Monika Sikorska-Wojtacha
|
|
|
Władysław Żeleński - Reverie i Marsz - Muzyka21 nr 04/2004 (45)
Władysław Żeleński należy do grona wybitnych polskich kompozytorów drugiej połowy XIX i pierwszej połowy XX wieku, którego dzieła stanowią przykład muzyki pełnej swoistego uroku i indywidualności. Szczególnie warta zainteresowania, oprócz muzyki symfonicznej i kameralnej, jest jego muzyka fortepianowa.
Po raz kolejny Acte Préalable prezentuje nieznane, nie wydane dotąd w kraju, jego utwory fortepianowe - Marsz uroczysty h-moll op. 44 i Ręverie op. 48.
Marsz uroczysty h-moll op. 44 jest utrzymany w charakterze patetyczno-bohaterskim. Część środkowa w tonacji H-dur, swoim kolorytem harmonicznym, imituje orkiestrę dętych instrumentów drewnianych. Liryczna, prosta i wzruszająca melodia zawiera w sobie duży ładunek emocjonalny.
Drugi z utworów - marzycielskie (zgodnie z tytułem) i namiętne w kuliminacji - Ręverie a-moll op. 48, jest śliczną, nastrojową miniaturą, znakomitą jako utwór na „bis", po wirtuozowskim koncercie fortepianowym lub brawurowym finale recitalu.
Gorąco polecam.
Władysław Żeleński is considered one of the most outstanding Polish composers of the second half of XIXth century and the first half of XXth century. His music is fascinating and original. Apart from symphonic works, his piano music is especially worth being mentioned here.
Once again, Acte Préalable presents undiscovered works for piano unpublished before in Poland - The Festive March in B Minor op. 44 and Ręverie op. 48.
The Festive March in B Minor op. 44 is kept in poetic-heroic mood. The middle part in B Major, thanks to its harmony, imitates the woodwind orchestra. The lyrical, simple and moving melody carries deep emotions.
The passionate culmination and dreamy mood (in accordance with the title) of the latter composition - Ręverie in A Minor op. 48, is a beautiful miniature, excellent as an encore after a virtuoso piano concert or a brave recital finale.
I recommend it with all my heart.
prof. Monika Sikorska-Wojtacha
|
|
|
Magin - Muzyka21 nr 06/2004 (47)
Miłosz Magin często wykorzystywał w swojej twórczości narodowe pierwiastki. Stąd zamiłowanie do rytmów mazura, oberka czy kujawiaka. Jego język kompozytorski - prosty i przystępny, pozwala wykonawcy z miejsca uchwycić właściwy sens dzieła. Kompozytor stale oscyluje na granicy tonalności. Charakterystyczne dla Magina są ostinata, trytonowo-tercjowa budowa akordów, chromatyka, przesunięcia sekundowe. Specyficzna faktura fortepianowa, niezwykle przejrzysta, wymaga od pianisty dobrania odpowiedniego gatunku brzmienia, selektywnego, a także umiejętnego operowania barwą dźwięku. Faktura ta dowodzi również znakomitej znajomości instrumentu. Także umiejętne operowanie nastrojami (od zamyślenia, zatrzymania w czasie, do gwałtownych wybuchów uzewnętrzniania emocji, witalizmu, stąd rola pierwiastka wirtuozowskiego) decyduje o specyficznym, niepowtarzalnym klimacie dzieł kompozytora.
Miłosz Magin often used national elements in his works.
Hence the love for the rhythms of mazurka, oberek or the
kuyaviak. His language of composition - simple and clear - allows the performer to grasp the actual character of the work on the spot. The composer constantly approaches the border of tonality. Ostinatos, three-tone-third chord structure, chromatic and second shifts are characteristic for Magin. The specific, unusually clear approach to piano structures requires the pianist to choose the right sound as well as selective and skillful play of colors. The structures are also a proof of excellent knowledge of the instrument. Also the competent play of moods (from thoughtfulness, pauses in time to violent, vital bursts of emotions - hence the role of virtuoso element) decides on the specific, unique character of the composer's works.
Magdalena Adamek
|
|
|
|
|
Romuald Twardowski, urodzony w Wilnie w 1930 roku tam spędził swoje dzieciństwo i młodość. W latach okupacji uczył się gry na skrzypcach, po wojnie - na fortepianie i organach. W latach 1946-50 pełnił obowiązki organisty w wileńskich kościołach, m.in. w uniwersyteckim kościele św. Jana, gdzie przed 100 laty organistował Stanisław Moniuszko. W roku 1952 rozpoczyna studia kompozycji w wileńskim konserwatorium, które kończy w 1957 roku. Przez krótki czas pracuje w Poniewieżu na Litwie, poczym w grudniu tego roku przyjeżdża do Warszawy, gdzie kontynuuje studia w Wyższej Szkole Muzycznej u prof. Bolesława Woytowicza.
Po wygraniu konkursu w roku 1963 wyjeżdża do Paryża na dalsze studia u słynnej Nadii Boulanger.
Po powrocie do kraju osiedla się na Śląsku i tu, w Bytomiu, wystawia swoją pierwszą operę Cyrano de Bergerac. W 1967 r. przenosi się na stałe do Warszawy. W roku 1972 podejmuje współpracę z Akademią Muzyczną im. F. Chopina.
Lata 60. i 70. należą do najbardziej płodnych w działalności kompozytora. Poza Cyranem powstaje Tragedia albo Rzecz o Janie i Herodzie (prapremiera w Teatrze Wielkim w Łodzi), Lord Jim (prapremiera tamże), balety Nagi Książe (premiera w Warszawie) i Posągi Czarnoksiężnika (premiera we Wrocławiu). Dzieła symfoniczne i chóralne przynoszą kompozytorowi deszcz nagród w kraju i za granicą - można tu wymienić dwukrotne Grand Prix w Monaco, I nagrodę na „Praskiej Wiośnie", I miejsce na Trybunie Kompozytorskiej UNESCO w Paryżu, II nagrodę w Skopje, 2 nagrody w Tours za utwory chóralne i prestiżową nagrodę AGEC'u (Zachodnioeuropejska Federacja Chórów) za Mały Koncert.
W latach 80. pojawiły się kolejne dzieła operowe Twardowskiego - Maria Stuart wystawiona z ogromnym powodzeniem na scenie TW w Łodzi i Historya o św. Katarzynie w TW w Warszawie. Premiery dzieł scenicznych Twardowskiego miały ponadto miejsce w Gdańsku, Poznaniu i za granicą - w RFN, NRD, Jugosławii, Finlandii i Czechosłowacji. Realizacjom tym towarzyszyły dziesiątki recenzji, krytyk, wypowiedzi i wywiadów.
Muzyka Twardowskiego, jakkolwiek bardzo nowoczesna (liczne wykonania na Warszawskiej Jesieni), jest mimo to nader komunikatywna, pełna wewnętrznego dramatyzmu i posiadająca rys indywidualny. Stanowi ona oryginalne zjawisko w powojennej muzyce polskiej i jako taka ma szansę na zajęcie trwałego miejsca w muzyce polskiej.
W ostatnim czasie muzyka Twardowskiego jest coraz częściej wykonywana na Zachodzie, a zwłaszcza w USA, gdzie jego Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian robi autentyczną karierę.
|
|
|
|
|
